Çünkü Avrupa, tarımı ve hayvancılığı yalnızca bir ekonomik faaliyet değil; ulusal güvenlik, gıda egemenliği ve toplumsal istikrar meselesi olarak görmektedir.

 Türkiye’de ise tablo çok daha vahimdir.

Uluslararası resmi raporlara ve sektör verilerine göre Türkiye, 2026 yılında yaklaşık 450 bin baş sığır ve 70 bin ton kırmızı et ithal edecektir. Bu rakamlar, Türkiye’yi canlı hayvan ithalatında dünyanın en üst sıralarına taşırken; yerli üretici ise sessizce üretimden çekilmeye zorlanmaktadır.

Avrupa’da çiftçiler 90 bin tonluk ithalat için ayağa kalkıyorken,

Türkiye’de yüz binlerce canlı hayvan ve on binlerce ton et ithalatına neden sessiz kalınmaktadır?

Bugün gelinen noktada:

Yerli üretici, artan yem ve girdi maliyetleri altında ezilmektedir.

Damızlık hayvanlar kesime gitmekte, üretim kapasitesi bilinçli şekilde daraltılmaktadır.

Et ve Süt Kurumu üzerinden yürütülen ithalat politikaları, geçici fiyat baskılama amacıyla kalıcı yapısal sorunları derinleştirmektedir.

Hayvancılık, planlı üretimden koparılmış; ithalatla yönetilen bir kriz alanına dönüştürülmüştür.

Bu politika; ne üreticiyi korumaktadır, ne tüketiciye ucuz ve sağlıklı gıda sunmaktadır,

ne de Türkiye’nin gıda güvenliğini sağlamaktadır.

Açıkça ifade ediyoruz:

Hayvancılıkta ithalat, bir politika değil; iflastır.

Türkiye’nin ihtiyacı olan şey ithalata dayalı geçici pansumanlar değil,

Yerli üretimi esas alan, yemden damızlığa kadar bütüncül ve planlı bir hayvancılık politikasıdır.

 Siyasi iktidarı;

Yerli üreticiyi göz göre göre tasfiye eden bu ithalatçı anlayışı terk etmeye,

Avrupa’da olduğu gibi çiftçiyi ve besiciyi merkeze alan politikalar geliştirmeye,

Hayvancılığı bir kriz yönetimi alanı olmaktan çıkarıp stratejik bir sektör olarak ele almaya çağırıyoruz.

Türkiye üretir.

Yeter ki ithalat lobilerinin değil, çiftçinin sözü esas alınsın.